سلسله همایش های بین المللی کرامت انسانی

صفحه اصلی / سومین کنفرانس بین المللی حقوق کودک

تعیین سن خروج از حضانت در پرتو اصل مصالح عالیه کودک با تأکید بر رویه قضایی

نویسندگان :

ثمین احمدنیا¹ علیرضا گنج خانلو²

1- دانشگاه مفید قم 2- دانشگاه گیلان

کلمات کلیدی :

کودک،مصالح عالیه،حضانت،رویه قضایی

چکیده :

* زمینه و هدف: ماده 1 کنوانسیون حقوق کودک مصوب 1989 سازمان ملل تمامی افراد زیر 18 سال را «کودک» به شمار می آورد و در ماده 3 خود به اصل رعایت مصالح عالیه کودک پرداخته و بیان می کند در تمام اقدامات مربوط به کودکان که توسط نهادهای مختلف انجام‌می‌شود، می بایست منافع کودک از اهم ملاحظات باشد. رشد کودک بالغ در امور غیرمالی و اختیار تصمیم گیری وی خوانشی است که از ماده 1210 قانون مدنی صورت می گیرد. ازاین رو لازم است سن خروج کودک از حضانت با تاکید بر رویه قضایی بررسی و مشخص گردد. *روش: این پژوهش با رویکرد توصیفی و تحلیلی از طریق مطالعه کتابخانه ای کتب، مقالات و آراء صادره از محاکم صورت گرفته است. *یافته ها: درحال حاضر میان محاکم درخصوص دعوای حضانت فرزند مشترکی که به سن بلوغ رسیده است آرای متهافت صادر می گردد و اغلب محاکم چنین دعوایی را مسموع نمی دانند؛ این امر ناشی از فقدان نصی صریح مبنی بر سن خروج کودک از حضانت است. *نتیجه گیری: با توجه به اینکه یکی از کارکردهای اصل مصالح عالیه، در تفسیر و تصمیم گیری است، بنظر می رسد با تمسک به ماده 3 قانون آیین دادرسی مدنی که استناد به اصول مسلم حقوقی را ممکن می داند و همچنین با توجه به وضعیت خاص کودکی که به سن بلوغ رسیده و به تبع آن نیاز روحی و روانی مضاعفی دارد، در راستای حمایت حداکثری از چنین کودکی، اقتضای اصل منافع عالیه کودک آن است که ضمن بسط دایره حضانت، خروج از حضانت، منوط به رشد دانسته شود و بطورکلی مقام قضایی تا پایان 18 سالگی در مسائل مربوط به کودک خصوصا حضانت وی مداخله نموده و با رویکردی حمایتی، به دنبال اتخاذ تصمیمی باشد که بیشترین منفعت را برای کودک به همراه دارد.